البصير

البصیر آن‌کسی است که همه چیز را می‌بیند — آشکار و نهان، عمومی و خصوصی، بزرگ و خُرد. او مورچه‌ی سیاه را بر سنگی تیره در شبی بی‌مهتاب می‌بیند. اشک‌هایی را که در تنهایی و آنگاه که کسی نمی‌نگرد می‌ریزی، می‌بیند. صدقه‌ای را که در نهان می‌دهی می‌بیند. ستمی را که در نهان‌گاه‌ها رخ می‌دهد می‌بیند. دیدِ او همه‌ی هستی را هم‌زمان و بدون درآمیختگی یا غفلت در بر می‌گیرد. این نام هم مسئولیت‌آور است و هم آرامش‌بخش: مسئولیت از آن‌رو که نمی‌توانیم کردارمان را از او پنهان کنیم و آرامش از آن‌رو که نیکی‌های نهانی، تلاش‌های خاموش و درد پنهان ما همه را البصیر می‌بیند و ارج می‌نهد.

Surah Al-Isra (17:1): "Exalted is He who took His Servant by night from al-Masjid al-Haram to al-Masjid al-Aqsa... Indeed, He is the Hearing, the Seeing."