الحميد

الحمید آن‌کسی است که در ذات، صفات و کردارش ذاتاً ستوده است. او سزاوار هر ستایش است، چه کسی او را بستاید یا نه. برخلاف آفرینش که با کارهای ویژه ستایش به دست می‌آورد، الحمید به‌خودیِ‌خود ستوده است — هر جنبه از وجود او شایسته‌ی ستایش است. رحمتش ستوده است، عدالتش ستوده است، حکمتش ستوده است، حتی آزمون‌هایش ستوده‌اند. عبارت «الحمدلله» همین را گواهی می‌دهد — هر ستایشی از آنِ خداوند است، نه از آن‌رو که ما برمی‌گزینیم او را بستاییم، بلکه از آن‌رو که او ذاتاً سزاوار آن است. آنگاه که او را می‌ستاییم، به سود ماست، نه به سود او. ستوده‌بودن او از شناخت ما مستقل است، چنان‌که خورشید می‌تابد، چه نورش را بازشناسیم یا نه.

Surah Ibrahim (14:1): "A Book which We have revealed to you that you might bring mankind out of darkness into the light by permission of their Lord — to the path of the Exalted in Might, the Praiseworthy (Al-Hamid)."