التواب

التوّاب آن‌کسی است که پیوسته با رحمت به سوی بندگانش بازمی‌گردد، توبه‌شان را می‌پذیرد و آنان را به سوی خود بازمی‌گرداند. این نام از «توبه» می‌آید که در لغت به معنای «بازگشتن» است. التوّاب پیش از آنکه تو در توبه به سویش بازگردی، با رحمت به سویت بازمی‌گردد — میل به توبه را در تو برمی‌انگیزد، شرایطی که تو را به توبه می‌رساند پدید می‌آورد و سپس با شادمانی توبه‌ات را می‌پذیرد. پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) فرمود خداوند از توبه‌ی بنده‌اش شادمان‌تر است از کسی که شترِ گمشده‌اش را در بیابان، پس از آنکه از یافتنش نومید شده، بازمی‌یابد. این شادمانیِ التوّاب باید هر مانعی را در راه توبه بردارد — او نه‌تنها آن را می‌پذیرد، بلکه آن را جشن می‌گیرد.

Surah Al-Baqarah (2:37): "Then Adam received from his Lord some words, and He accepted his repentance. Indeed, it is He who is the Accepting of Repentance (At-Tawwab), the Merciful."